SAIL N.V. is een van de weinige bedrijven die echt kan bijdragen aan de diversificatie van de Surinaamse economie. Een goed draaiend visverwerkingsbedrijf kan zorgen voor banen, exportinkomsten en economische activiteit in meerdere sectoren. Juist daarom is de discussie over de toekomst van SAIL zo belangrijk.

Grote economische kans

Suriname is sterk

afhankelijk van olie en mijnbouw. Dat maakt het land kwetsbaar. De visserij biedt een echte kans om de economie breder en sterker te maken. Als SAIL goed functioneert, kan het een aanzienlijke bijdrage leveren aan de economie. Niet alleen via directe werkgelegenheid, maar ook via transport, opslag, onderhoud en export.

De

vraag is daarom niet of SAIL belangrijk is, maar hoe SAIL het best kan worden ontwikkeld.

Staatsbedrijven: een zwakke reputatie

Wie eerlijk kijkt naar de geschiedenis van Surinaamse staatsbedrijven, ziet een duidelijk patroon. Veel staatsbedrijven zijn verlieslatend, slecht beheerd en gevoelig voor politieke inmenging. Corruptie en inefficiëntie komen regelmatig terug. Staatsolie is

de grote uitzondering, maar juist daardoor wordt duidelijk hoe zeldzaam succes binnen een staatsstructuur is.

SAIL als succesvol staatsbedrijf ontwikkelen vraagt dus meer dan goede bedoelingen. Het is een grote gok.

Geld is het grootste probleem

Een modern visverwerkingsbedrijf kost veel geld. Er zijn investeringen nodig in machines, voedselveiligheid, certificering, koeling en exportlogistiek.

De Surinaamse overheid heeft die middelen simpelweg niet. De staat kampt met begrotingstekorten en kan SAIL niet zelfstandig financieren.

Hier wringt het: de overheid wil eigenaar blijven, maar heeft niet de financiële kracht om het bedrijf te laten groeien.

Privatisering biedt meer kansen

In deze situatie biedt privatisering of sterke private deelname meer

kansen dan het vasthouden aan een staatsbedrijf. Private investeerders kunnen kapitaal, kennis en internationale markten meebrengen. Dat is precies wat nodig is in een concurrerende sector als de visserij.

Eerdere plannen om SAIL te privatiseren liepen vast door protesten van werknemers, die bang waren voor banenverlies en het verlies van nationale

controle. Die zorgen zijn begrijpelijk, maar ze veranderen niets aan de realiteit: zonder geld, schaal en professioneel management is het moeilijk om SAIL succesvol te maken.

Nieuwe leiding, oude risico’s

De nieuwe directeur, Ifuel Alberg, kiest ervoor om SAIL als staatsbedrijf verder te ontwikkelen. Dat vraagt om sterk bestuur en duidelijke grenzen

tussen politiek en bedrijfsvoering. Of dat in de praktijk lukt, is onzeker. De ervaring leert dat staatsbedrijven in Suriname hier vaak op vastlopen.

Ambitieus, maar gevaarlijk

SAIL kan een sleutelrol spelen in de toekomst van de Surinaamse economie. Een goed draaiend visbedrijf kan echt verschil maken. Maar juist daarom is het vasthouden

aan een staatsmodel ambitieus en tegelijkertijd zeer risicovol.

De vraag die Suriname zich moet stellen is simpel: willen we opnieuw hopen dat een staatsbedrijf succesvol wordt, of kiezen we voor een model dat in de praktijk meer kans van slagen heeft? In dat licht lijkt privatisering geen verlies van controle, maar

een kans om SAIL eindelijk het succes te geven dat het verdient.