Voor veel kiezers in Nickerie moet de teleurstelling inmiddels hard zijn aangekomen. Wie in 2025 zijn vertrouwen gaf aan de NDP in de hoop op verbetering, ziet anno 2026 vooral het tegenovergestelde: de belangrijke weg naar Nickerie die in erbarmelijke staat verkeert en voorlopig niet structureel zal worden aangepakt

volgens NDP-minister Tsang.

De situatie op deze belangrijke verbinding is al langer zorgwekkend, maar is inmiddels ronduit beschamend te noemen. Grote delen van het wegdek verkeren in deplorabele toestand. Eerder uitgevoerde werkzaamheden hebben het probleem niet opgelost, maar hooguit tijdelijk gemaskeerd. Waar weggebruikers eerst nog met lage

snelheid konden passeren, is de toestand inmiddels verder verslechterd.

Vooral in de regentijd is de ellende alleen maar groter geworden. De grindlaag die op delen van de weg is aangebracht, heeft niet geleid tot duurzame verbetering. Integendeel: kuilen hebben zich gevormd, voertuigen lopen schade op en weggebruikers

worden dagelijks geconfronteerd met een traject dat eerder lijkt op een hindernisbaan dan op een volwaardige verkeersweg.

En dat is precies wat de woede in Nickerie voedt. Want dit gaat niet om een luxeproject, maar om een essentiële verkeersader voor bewoners, ondernemers, transporteurs en iedereen die afhankelijk

is van een fatsoenlijke verbinding met de rest van het land. Als juist zo’n route niet de prioriteit krijgt die zij verdient, zegt dat veel over de werkelijke plaats die Nickerie inneemt op de politieke agenda. Geen pretje voor patiënten in deze ambulance die over de weg naar Paramaribo worden getransporteerd

De harde realiteit is dat de mensen daar nu te horen krijgen wat ze eigenlijk allang vrezen: van snel herstel is geen sprake. Terwijl de problemen zichtbaar zijn, de schade dagelijks oploopt en de frustratie groeit, blijft een echte oplossing uit. Daarmee voelen veel Nickerianen zich bedrogen.

Niet alleen door de staat van de weg, maar vooral door de kloof tussen politieke verwachtingen en bestuurlijke werkelijkheid.

Want tijdens verkiezingen was Nickerie belangrijk. Toen werd door de NDP gesproken over ontwikkeling, vooruitgang en aandacht voor het district; de NDP zou het ander doen me de

slogan ‘Wo Kenki a Systeem’. Maar zodra de stemmen zijn geteld, lijkt dat enthousiasme opvallend snel te verdwijnen. Wat overblijft zijn kapotte wegen, groeiende irritatie en inwoners die zich afvragen wat er eigenlijk terecht is gekomen van alle mooie woorden.

De weg naar Nickerie is daarmee meer

dan een infrastructureel probleem geworden. Het is een symbool van politieke verwaarlozing. Een zichtbaar bewijs van hoe snel een district weer op afstand komt te staan zodra de verkiezingskoorts voorbij is.

Voor de bewoners is dat een harde les. Wie hoopte op daadkracht, krijgt uitstel. Wie rekende

op verbetering, krijgt vertraging. En wie dacht dat zijn stem iets zou veranderen, ziet vooral stof, grind, modder en kuilen.

Nickerie heeft niet gestemd voor excuses. Nickerie heeft niet gestemd voor lapwerk. Nickerie heeft gestemd in de verwachting dat de basis op orde zou worden gebracht. Dat

die verwachting nu op een kapotgereden weg dreigt te stranden, is pijnlijk — en politiek vernietigend.